kiedy po raz pierwszy widzimy kolory sztuki skalnej i obrazów kory Aborygenów Australii, automatycznie przyciągamy do ziemskich stonowanych odcieni ochry, żółtych pomarańczy, czerwieni i brązów pochodzących ze źródeł organicznych i mineralnych, które były używane przez Aborygenów i ludy wyspiarskie Torres Strait Islander przez dziesiątki tysięcy lat. Czerwona ochra w szczególności ma bogatą mitologię w różnych rdzennych narodach i protokoły związane z jej handlem i użytkowaniem, które być może czynią ją jednym z najstarszych towarów używanych przez współczesnych ludzi w ciągu ostatnich 30 tysiącleci.

dopiero w 1969 roku Australijscy paleoantropolodzy odkryli, że Mungo Lady jest jedną z najstarszych znanych kremacji na świecie i że to, co wyróżniało ten pochówek jako wyjątkowy, to fakt, że szczątki celowo zostały posypane czerwoną ochrą, że poważne uznanie dla historii Aborygeńskiej okupacji Australii zaczęło się na poważnie. Ten świadomie zamierzony akt kropienia ochry na ciele zmarłego był częścią procesu ceremonialnego, który dowodzi znaczenia ceremonii, rytuałów i rdzennych praktyk pogrzebowych na co najmniej około 23 000 lat przed początkami współczesnego chrześcijaństwa.

obraz dwóch wymarłych ptaków znaleziony w Północnej Australii jest uważany za jeden z najstarszych dzieł sztuki skalnej, jakie kiedykolwiek odkryto. Naukowcy uważają, że obraz znaleziony na odległym płaskowyżu na Terytorium Północnym może mieć nawet 40 000 lat. Obraz przedstawia dwa gigantyczne ptaki, które przypominają genyornis, starożytne nielotne stworzenie, które prawdopodobnie wyginęło w Australii ponad 40 000 lat temu.
http://www.sott.net/article/210515-Ancient-Australian-Rock-Art-Could-Be-40000-Years-Old

w latach 70-tych nie-rdzenni Australijczycy zaczęli zdawać sobie sprawę z globalnych implikacji fascynująco bogatego dziedzictwa kulturowego i tradycji ludów, które zostały wywłaszczone i wysiedlone z ziem, które zamieszkiwali przez tysiąclecia. Dziś fragmenty tej spuścizny kulturowej pozostają i znajdują się w muzeach i kolekcjach prywatnych, a coraz większe uznanie dla historii i wiedzy o różnorodnej i starożytnej kulturze staje się powszechne.

dzisiaj dziesiątki tysięcy żywych i estetycznie złożonych dzieł stworzonych przez Aborygenów i ludy wyspiarskie Torres z ponad stu centrów sztuki w całej Australii to tylko najnowsze z długiej linii innowacyjnych strategii artystycznych stosowanych przez społeczeństwo, które pozostało niezgłębione dla świata zewnętrznego od czasu pierwszego kontaktu ze światem zachodnim.

jeden konkretny fragment z Macleay Museum na Uniwersytecie w Sydney jest znacznikiem przejścia od starożytnego do nowoczesnego. muzeum posiada unikalną tarczę przypisywaną regionowi Greater Townsville, która została zakupiona około 1888 roku przez kolekcjonera Johna Archibalda Boyda. Uważa się, że Boyd nabył tarczę w tym samym czasie, gdy odwiedził region znany jako Bulgaroo w styczniu 1888 roku. Naklejka wciąż przyczepiona do tarczy pismem Boyda brzmi:

’Shields of Bulgaroo Black, Townsville, Queensland”.

region przypisywany jako Bulgaroo jest znany dzięki kilku istniejącym dziś zabytkom. Bulgaroo leży około 20 kilometrów na południe od Ingham w dalekiej północy queensland i grupa językowa przypisywana obecnie regionowi Halifax Bay, który jest najbliżej miejsca, w którym zabytki Bulgaroo znajdują się w nowoczesnym Aborygeńskim regionie językowym Nyaagwi .

Grupa niezidentyfikowanych Aborygenów w lesie w Bulgaroo (happy meeting place) Archibald James Campbell c.1906 nla.pic-an24765774

w 2002 roku tarcza została powszechnie przypisana jako Region języka Aborygenów Gugu badhir na północ od Townsville, chociaż specyficzny region językowy, z którego ta konkretna tarcza została nabyta w 1888 roku, jest jeszcze trudniejszy do określenia. Jak zaznaczono w australijskim wyścigu Currsa’ (1886)

’Robert Johnstone wymienia” w Zatoce Halifax jest sześć bara, czyli plemion, zwanych Ikelbara, Dulenbara, Karrabara, Yauembara, mungalbara i Mandambara. Posługują się dialektami jednego języka.’

Region Bulgaroo znajduje się na południowy wschód od miejsca, gdzie J A Boys brother był właścicielem plantacji w Ripple Creek i znajduje się pomiędzy Townsville i Ingham na północnym wybrzeżu Queensland. Bulgaroo jest również określane jako „bagno Bulgaroo” i znajduje się na początku Palm Creek, na południe od rzeki Herbert, gdzie j a Boyd zebrał około 17 innych etnograficznych artefaktów, które są przechowywane w Macleay Museum, które są przypisywane jako pochodzące z grupy języków Warakamai.

J. A. Boyd mieszkał i pracował na plantacji Ripple Creek należącej do jego brata w tym regionie w latach 1882 — 1899, jego praca obejmowała zarządzanie Indentured South Sea Islander robotników i miał doświadczenie poprzez jego po spędził lata 1865 — 1882 wcześniej mieszka na Fidżi. Większość artefaktów Boyda z Queensland w zbiorach Macleay pochodzi z regionu Herbert River na północ od Townsville.

kolekcja Macleay Museum ETH.1130 Fotografia David Liddle

przednia powierzchnia tarczy pokazuje znaczną ilość uszkodzeń wskazujących, że prawdopodobnie została użyta przez jej twórcę / właściciela, zanim została zebrana przez Boyda. Uważa się, że tarcza została pomalowana mieszanką naturalnego brązu i czerwonej ochry, czerni (Zwykle pochodzącej z węgla drzewnego) i tego, co uważa się za syntetyczny materiał do prania znany jako Reckitts Blue. Naturalne ochry znacznie wyblakły, pozostawiając wciąż żywe niebieskie wzory na powierzchni tarcz.

Antropolog Helen Brayshaw odnotowała, że ten konkretny kształt tarczy „klubowej” znaleziono w obszarach Mackay, Townsville i Rockhampton. Ten szczególny styl tarczy ma inny kształt niż bardziej powszechny typ tarczy North Queensland od tego, który znajduje się w nowoczesnych kolekcjach muzealnych, których dominującą cechą jest to, że są one w kształcie „nerki”, misternie zdobione wzorami i wzorami, a także wyróżniają się guzkiem na środku przedniej powierzchni tarczy.

malowany wzór na tarczy Macleay Museum ETH.1130 jest również zupełnie inna niż bardziej powszechne Queensland rainforest tarcza, które są często żywo urządzone w różnych wzorów, kształtów i wzorów. Tarcze te wyróżniają się również misternym wzornictwem i dekoracją, które dość często miały znaczenie osobiste pochodzące z pokrewieństwa lub totemicznego związku dla swojego twórcy poprzez wytworzenie i stworzenie w procesie Inicjacji wśród nastoletnich mężczyzn.

w latach trzydziestych Ursula McConnell udokumentowała wiele wzorów, jak przedstawiono na bardziej popularnej tarczy lasów deszczowych, ale tarcza Macleay Museums z Niebieskim pigmentem różni się stylistycznie od wzorów zarejestrowanych zarówno przez Rotha, jak i McConnella.

materialne artefakty kulturowe specjalnie pochodzące z Townsville są dość rzadkie w zbiorach muzealnych, a z 17 artefaktów z północnego Queensland znajdujących się w zbiorach Macleay Museum tylko ta tarcza i bumerang (ETH.1025) pochodzą prawdopodobnie z regionu northern Townsville.

słowo dla koloru niebieskiego istniało w słowniku na zachód od ziem ludów Gugu Badhun, Walter E. Roth, główny obrońca Aborygenów w Queensland records w 1904,

„nad rzeką Tully,… każdy niebieski kolor to chibul-chibul,”.

w serii szczegółowych relacji etnograficznych o kulturze Aborygenów Północnego Queensland autorstwa Waltera E. Rotha, Roth wskazuje, że mógł być używany w kilku artefaktach, które widział, które zostały wyprodukowane przed 1905 rokiem.

„niebieski nie jest spotykany jako pigment itp., gdziekolwiek w północnym Queensland, choć „mycie niebieski” został wprowadzony tu i tam przez handel i barter od tubylców zatrudnionych w osadach.”

przykłady Reckitts blue on Far North QLD rainforest shields, Private Collection

suche, sypkie właściwości fizyczne niebieskiej kuli pralniczej Reckitta są podobne do naturalnie występującej ochry, która jest rejestrowana jako używana w całej Australii od tysięcy lat przez Aborygenów. Możliwe, ale spekulatywne jest myślenie o dostępności bluesa Reckitta poprzez zaangażowanie Aborygenek w Usługi domowe i ich nadawanie przez Aborygenki Aborygenom w sytuacjach post-kontaktowych pozycjonuje jego wartość użytkową jako unikalny „nowy” kolor tradycyjnego materiału pigmentowego w Aborygenowskich relacjach społecznych po-kontaktowych.

badania Ramen-spectra podjęte w 2004 roku wykazały podobieństwa naturalnie występującego lazurytu w niektórych artefaktach, chociaż wydaje się to niezwykle rzadkie i byłoby niezwykle wyjątkowe, gdyby okazało się, że jest tradycyjnie stosowane na artefaktach Aborygenów. kilka przykładów użycia naturalnie występującego błękitu występuje w zapisach z innych części kontynentu, niebieska glina została użyta w regionie kimberley, a odparowane pozostałości moczenia purpurowych muszli morskich w wodach słodkich zostały zarejestrowane jako używane w Cieśninie Torresa.

pierwsze reklamy „reckitts French ball blue” zaczynają pojawiać się w Australii w 1869 roku, a użycie błękitu Reckitta jako pigmentu ze spoiwem na XIX-wiecznych artefaktach jest widoczne w kilku artefaktach przechowywanych w zbiorach Muzeum australijskiego, które są datowane na niedługo po tym czasie. Ancomparatywnym przykładem może być tarcza z północnego NSW przechowywana w National Museum of Australia, tarcza parująca z odważnymi paskami wzdłuż jej powierzchni, która pochodzi z regionu upper Darling River w NSW (1840-1900), a jej przednia powierzchnia jest pomalowana podobnym ultramaryńskim niebieskim pigmentem.

tarcza z Niebieskim Reckittem, domowym środkiem wybielającym. Foto: Dragi Markovic. National Museum of Australia Numer obiektu
2005.0062.0001

niestety nie mogę znaleźć żadnych zapisanych dowodów na artystów, którzy opisali swój wybór na użycie niebieskiego pigmentu w swojej sztuce. nie jest to rzadkością, większość z tych artefaktów została nabyta w kontekście czysto Etnograficznym, gdzie nazwiska i intencje twórców były rzadko rejestrowane.

jest oczywiście odwołanie tego konkretnego medium, przykłady wykorzystania reckitts blue na artefaktach są nieliczne, ale przebłyski jego zastosowania w innych częściach kraju iw zupełnie innej tradycji malowideł sztuki naskalnej pokazują niezależne wykorzystanie pigmentu w miejscach sztuki naskalnej, takich jak te w Parku Narodowym Kakadu (po przeciwnej stronie kraju do miejsca, w którym zostały zebrane tarcze)

aborygeńska Sztuka Skalna z Parku Narodowego Kakadu
„niebieskie obrazy”, tzw. bo Użyto w nim „Reckitts Blue”, są dość niedawnego pochodzenia i przedstawiają postacie duchów oraz Barramundi w tak zwanym „stylu rentgenowskim”, który pokazuje wewnętrzne organy zwierząt; w pobliżu Nourlangie, Park Narodowy Kakadu.

dla współczesnych Aborygenów i członków społeczności Torres Strait Islander przekładanie tradycyjnych artystycznych i kulturowych praktyk znakowania, malowania ciała, malowania naskalnego i grawerowania, dekoracyjnego i ozdobnego projektowania narzędzi, a także wzorów podpisów używanych jako Heraldyka osobista i rodzinna na nowoczesne formy sztuki jest powszechną metodą ciągłości kulturowej i utrzymania odpowiedzialności i ról w społeczności, które w wielu przypadkach zostały ustanowione

Leave a comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.